مسافر آزاد

توهینی دیگر از صدا و سیما

2009-06-17T22:43:00.003+04:30

تابناک: بسمه تعالي
رياست محترم سازمان صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران
جناب آقاي مهندس ضرغامي
با سلام و احترام

وقتي رسانه اي ملي است كه مربوط به ملت باشد و منعكس كننده نظرات ملتي باشد كه جامعه اي بزرگ را تشكيل مي دهد. اگر رسانه اي صرفاً بيان كننده ديدگاه جناحي خاص باشد، ديگر نمي تواند رسانه ملي باشد. پس اگر از رسانه اي فقط يك صدا شنيده شود، آن رسانه تك صدايي و حزبي است و ديگر ملي نيست. چون به جز جامعه مردگان هيچ جامعه اي در هيچ دوراني نمي تواند تك صدايي باشد و اين نيز براي جامعه زنده و پوياي ما مصداق ندارد.

به همين روال رسانه ملي نمي تواند و نبايد رسانه دولتي باشد و الا هر دولتي آنرا به ساز خود خواهد چرخاند. چرخ سازمان شما با ماليات مردم مي چرخد پس سعي كنيد ملي باشيد و ملي رفتار كنيد.

همچنين دست اندركاران رسانه ملي بايد براي مخاطبان خود حداقل به اندازه خودشان فهم و شعور قائل باشند و به آنها احترام بگذارند نه اينكه خداي ناكرده در تصورات ذهني خود محاسبات ديگري داشته باشند.

اما داستان بي احترامي همكاران شما به ملت فهيم و بزرگ جمهوري اسلامي ايران:

نمي دانم كه آيا شما برنامه گفتگوي خبري شبكه دوم را در دوشنبه شب ( 25/3/1388 ) ملاحظه فرموديد يا خير؟ گزارشي تقديم مي شود و اميدوارم به احترام تمام ملت نتيجه اقدام خود را در خصوص آن، به مجموعه مخاطبين خود اعلام نموده تا شايسته نام رسانه ملي باشيد.

طبق روال معمول برنامه گفتگوي خبري حدود ساعت 45/22 دقيقه شروع شد. موضوع آن هم نقش نظارتي شوراي نگهبان بر انتخابات بود. آقاي دكتر كدخدايي سخنگوي شوراي محترم نگهبان نيز مهمان برنامه بودند. زير نويس برنامه شماره پيامك 30002230 را اعلان مي‌كرد تا نظرات بينندگان را دريافت كند.

اين موضوع را تلفني با همكاران شما در روابط عمومي مطرح كردم و يادآور شدم كه از اواخر روز پنج شنبه امكان ارسال پيامك وجود ندارد. دوستان شما هم اين بخش را از زيرنويس حذف كردند. در اثناي برنامه نيز مجري نامسلط برنامه با اشاره به پيامك هاي دريافتي از بينندگان مواردي را به عنوان سئوال از مهمان برنامه مي پرسيد؟!

من دخالتي در نحوه برخورد شخصيت حقوقي مهمان برنامه با اين موضوع ندارم و پيش داوري هم نمي كنم كه ايشان با اطلاع يا بدون اطلاع تنها قرار بوده به سوالات مشخص برنامه پاسخ بدهد و يا قرار بوده به سوالات مردم هم پاسخ دهند. اما براي خودم اين حق را قائلم كه رسانه اي كه با پول ماليات بنده فعال است و نام خود را رسانه ملي مي گذارد به اينجانب بي احترامي و توهين نكند و براي من نيز حداقل به اندازه دست اندركاران آن شعور قايل باشند.

.............................................

ماخذ

وطن

2009-06-16T18:31:00.005+04:30

هر بار که اخبار کشته شدگان در تظاهراتهای این چند روز را میشنیدم بی اختیار میگریستم.

رادیو و تلویزیون حکومت (ج م ه و ر ی) اسلامی بی شرمانه این حق طلبان را اراذل و اوباش نامید.

کلیپ بسیار زیبایی با صدای استاد شجریان از اتفاقات این روزها

عبور از محدودیت

2009-06-14T14:29:00.002+04:30

از ساعاتی بعد از اتمام انتخابات (انتصابات) که نتایج رای گیری اعلام شد سایتهای مخالف دولت و حکومت بطور انبوه فیلتر شدند.همه عزیزان میتوانند این برنامه را دانلود و بدون محدودیت به گردش آزاد اطلاعات در نت دسترسی داشته باشند.

این برنامه احتیاج به نصب نداره و از طریق وب سایت رسمی شبکه صدای آمریکا معرفی شده است.پس از اجرا و اتصال برنامه به سرورها یک پنجره اکسپلورر باز میشود که محدودیت فیلترینگ را ندارد.

فیلترشکن

nothing

2009-05-23T17:16:00.005+04:30

...... بدرود تا ......

تقصیر بد حجابیه !

2009-04-22T21:43:00.005+04:30

اگر که کالاها بـازم قیمتاشون قد کشیده
اگر ترافیـک خفنه ، موبایـلا آنتـن نمـی‌ده

کنکور اگر که مشکله
حل نمی شه معادله
هرجا اگر خرابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر تو هر وزارتی پارتی و رشوه خواریه
اگر تـــو هـر اداره ای تخـــــلفِ اداریـــه

هرچیزی می‌شه زیر و رو
اگر تقلب می‌شه تو
حوزه ی انتخابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر که صُب تا شب باید مثل یه دانکی! کار کنی
اگر باید جـــون بکنــی تا همــسر اختیــار کنــی!

اگر یکی«جون»نداره !
برای شب نون نداره
یکی خونه‌ش کبابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر فلانــی داره با فلانــی دعــوا می‌کنــــــــه
همش توی روزنامه ها تکذیب و افشا می‌کنه

اگر واسه یه لقمه نون
باید کنار هر ستون
چاپ بکنن جوابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر تو تبلیغات می‌گفت:«ما با حجاب کار نداریم
با هرچـی کار داشته باشیم کاری با اجبــار نداریم»

برای رای ِ پرفروغ
اگر که گفتن ِ دورغ
شیوه‌ی رای‌یابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر که دانشگاهامون نیمکتِ کافی ندارن
اگر که استادا یه ربع وقت اضــافی ندارن

دانشجو باید بدونه
اگر که تو کتابخونه
معضل ِ بی‌کتابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
می خوام یه قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه
من باشم و تو باشــــی و یک شب مهتابی باشه

اگر دلم بهم می‌گه
یا تو یا هیچ کس دیگه
آسمونم که آبیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر خیار گرون می‌شه سالی سه بار گرون می‌شـه
اگر که بــی مقدمـــه میـــوه به نرخ خــون مـــی‌شه

به جون کــامرون دیاز !
اگر که قیمت پیاز
به قیمت گلابیه
تقصیر بدحجابیه !
***
اگر برای ادعا زبــــــــــــــــــــــــــون داریم هزار وجب
ولی تو خیلی عرصه ها همش می‌ریم دنده عقب

اگر دوای دردمون
همیشه صدتا کامیون
شعار انقلابیه
تقصیر بدحجابیه !
تقصیر بدحجابیه !

...............................

شاعر نا معلوم

فقط

2009-03-19T18:28:00.009+03:30

راست گفتن عید برای بچه هاست. عیدی که بدون لباس نو و عیدی برایشان معنا ندارد.

چه بسیاربچه که امسال هم عید ندارند.

این فقط یک حسه , این فقط یک فکره که احتمالا تا ساعاتی دیگر فراموش می شود.

----------------------------------

بوی عیدی بوی توپ بوی کاغذرنگی
بوی تند ماهی دودی وسط سفره ی نو
بوی یاس جانماز ترمه ی مادربزرگ
با اینا زمستونو سر میکنم، با اینا خستگیمو در میکنم

شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکه ی عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تانخورده ی لای کتاب
با اینا زمستونو سر میکنم، با اینا خستگیمو در میکنم

فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه
شوق یک خیز بلند از روی بته های نور
برق کفش جفت شده تو گنجه ها
با اینا زمستونو سر میکنم، با اینا خستگیمو در میکنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک
ترس ناتموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه
بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب
با اینا زمستونو سر میکنم، با اینا خستگیمو در میکنم

بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نذری
شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن
توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی
با اینا زمستونو سر میکنم، با اینا خستگیمو در میکنم

به یاد بچگی...

2009-02-23T20:28:00.007+03:30

دوباره فرصتی شد فایلهای دریافتی از آفلاین را چک کنم که به مجموعه ای از کارتون های قدیمی برخوردم. ساعتها لذت بردم از تمام خاطراتی که برایم زنده شد.نمی دانم زحمت جمع آوری این مجموعه را چه کسی کشیده است اما بحرحال بسیار از ایشان متشکرم.

یکی از مطالب این مجموعه را بدون اجازه ی نویسنده میگذارم که فکر میکنم خود نویسنده نیز نیتی جز گسترش آن نداشته است.

.................................................

رابرت نماد روزمرگي‌هاي زندگي بزرگسالانه‌مان بود. ولي در روزهاي كودكي، از اين چيزها سر در نمي‌آورديم
...مي‌خنديديم

احسان لطفي

بچه بوديم. مدرسه مي‌رفتيم. ديكته مي‌نوشتيم. غلط مي‌نوشتيم. غصه را قصه مي‌نوشتيم. «ق» با آن قيافة احمق، تاق‌باز لم داده بود و ذوق مي‌كرد. «غ» پشت كرده بود به بقيه و حوصله نداشت. «غ» ، غصه داشت، ديگر اشتباه نمي‌كرديم.
بچه بوديم. زندگي پر از اتفاق‌هاي كوچك و مهم بود. برق، وسط رابين هود مي‌رفت. نصف سؤال آخر امتحان، يادمان نمي‌آمد. لباس عيدمان دير مي‌شد،‌ دكتر خر به جاي كپسول، آمپول مي‌نوشت. 6 دست پشت سر هم، مار و پله را مي‌باختيم. غصه‌دار مي‌شديم. غصه‌هايمان زياد نمي‌پاييد، غصه‌هايمان قصه داشت. مي‌ماند تا قصه به سر برسد. تا چند ساعت بعد، تا اولين بستني قيفي (كه تب مالت مي‌آورد) تا اولين ساندويچ (كه سرطان‌زا بود) تا اولين آب‌نبات شوشو (كه كرم‌هاي دندان را مار مي‌كرد) تا اولين پشمك (كه با تار عنكبوت درست مي‌شد)، تا اولين ماچ آبدار مامان (كه نمي‌گذاشت بچه‌ها بزرگ شوند) راضي كردنمان، راضي شدنمان، راحت بود و مي‌دانستيم كه وقتي بزرگ شويم، وقتي كه اختيار بستني و ساندويچ و پشمك، دست خودمان باشد. غصه‌ها عمرشان به ساعت هم نمي‌رسد.
بچه بوديم. راه‌ها معلوم بود. صبح مي‌رفتيم مدرسه و ظهر بر مي‌گشتيم. راه‌هاي زندگي هم. زندگي يك راهنماي يك خطي داشت، حرف بزرگترها را گوش كنيم تا به هر جا كه مي‌خواهيم برسيم. اما حتي به اين يك خط هم احتياجي نبود. مطمئن بوديم كه بدون اين هم، به هر جا بخواهيم مي‌رسيم. موقع آرزو كردن، نيشمان باز نمي‌شد، سرمان پايين نمي‌افتاد. با صداي بلند، آرزو مي‌كرديم. چون مي‌دانستيم برآورده مي‌شود. درخت امكانات، به تعداد آرزوهايمان، شاخه داشت و آن‌قدر مهربان بود كه مي‌گذاشت هر چقدر بخواهيم، از اين شاخه به آن شاخه بپريم. سالي 10 بار با افتخار، عطش بزرگترها براي دانستن شغل آينده‌مان را فرو مي‌نشانديم و وقتي ريز ريز مي‌خنديدند و به رخمان مي‌كشيدند كه بار قبل، چيز ديگري گفته‌ايم. عصباني مي‌شديم كه چرا بزرگي و بخشندگي درخت امكاناتمان را نمي‌بينند.
بچه بوديم، زندگي بزرگسالانه برايمان با شغل شروع مي‌شد و شغل ادامة لذت‌بخش بازي‌هاي كودكانه بود. چيزي نه زياد متفاوت با دكتربازي يا دانشمندبازي يا خلبان و پليس‌بازي. فقط كمي جدي‌تر. بسط دقيقه‌هاي موفقيت، ثانيه‌هاي ستايش، لحظه‌هاي به نتيجه رسيدن، از ازل تا ابد بي هيچ اجباري براي انجام كاري ناخوشايند، بي‌هيچ كوشش چند ماهه‌اي حتي براي به چيزي رسيدن، بي‌هيچ مسؤوليتي كه بخواهد از درجه‌هاي آزادي يكي كم كند. تقصيري نداشتيم. بالتازار را مي‌ديديم كه قدم مي‌زند و دستگيره را مي‌چرخاند و اختراع مي‌كند و دنيا بايد چقدر بي‌رحم باشد كه بين ما و بالتازار فرق بگذارد.
بچه بوديم. درخت، سبكي‌مان را حتي روي دوردست‌ترين و نازك‌ترين شاخه‌هايش مهربانانه تاب مي‌آورد. چشم‌هايمان را مي‌بستيم. دكتر شده بوديم. آن‌قدر پول داشتيم كه مريض‌ها را مجاني خوب مي‌كرديم و سخاوتمندانه مي‌گذاشتيم دعايمان كنند. بين مريض‌ها، كارتون مي‌ديديم، اما زود حوصله مان سر مي‌رفت. مي‌پريديم روي شاخة كناري. حالا دانشمند بوديم. لواشك مي‌خورديم و پشت سر هم، كشف و اختراع مي‌كرديم. بشريت از خدماتمان جر واجر مي‌شد و نوبل بارانمان مي‌كرد. اين‌هم بس بود. كسي بايد جلوي دزدها را مي‌گرفت. كسي بايد هواپيماي روي زمين مانده را مي‌پراند. كسي بايد با عراقي‌ها مي‌جنگيد. كسي بايد ايران را تا جام جهاني مي‌برد و ما مي‌توانستيم و حاضر بوديم همة اين كارها را (هر كدام يكي دو ساعت، تا آن‌جا كه حوصله‌مان سر نرود) بهتر از همه انجام بدهيم. روزمرگي، تكرار و اجبار، معنايي نداشت. درخت بخشنده بود و مطمئن بوديم كه مي‌ماند.
بچه بوديم. غصه‌ها، قصه داشت. اگر نداشت، ما نمي‌دانستيم. بابا را مي‌ديديم كه گاهي خسته از سر كار بر مي‌گردد و حوصلة ما را ندارد. نمي‌فهميديم چرا وقتي هم پول مي‌گيرد، اين‌قدر به مردم خدمت مي‌كند. حوصله‌اش بايد سر برود. يا اگر سر مي‌رود، چرا كارش را عوض نمي‌كند؟ چرا روي درختش كمي جابه‌جا نمي‌شود؟ مامان را مي‌ديديم كه خيره به زمين، ده دقيقه دستگيرة يخچال را دستمال مي‌كشد و صداي ما را نمي‌شنود. نمي‌دانستيم چرا بعضي وقت‌ها بي‌هيچ قصه‌اي، بي‌آن‌كه با بابا دعوا كند يا غذايش بسوزد يا بافتني‌اش از ميله در بيايد، خوشحال نيست؟ چرا گاهي طوري به ما نگاه مي‌كند كه لابه‌لاي مهربانيش، حسرت مي‌ريزد؟ نمي‌دانستيم. اما مطمئن بوديم، همة غصه‌ها، قصه دارد. قصه‌هايي كه ما نمي‌دانيم. قصه‌هايي كه وقتي بزرگ شويم، اگر بخواهيم، همه به سر مي‌رسند.
بچه بوديم. مي‌خنديديم. به هر چيزي كه نمي‌فهميديم يا نمي‌دانستيم، مي‌خنديديم. به رابرت مي‌خنديديم. به اتاق كوچكش در اداره كه همة سهمش از امتداد بازي‌هاي دلپذير كودكانه بود، به راه رفتن سنگين و بي‌انگيزه‌اش كه هيچ شباهتي به جست و خيز بين شاخه‌هاي درخت آرزوها نداشت. به كراوات وارفته‌اش كه هميشه توي بشقاب سوپ فرو مي‌رفت و به صورت خالي و بي‌قيدش. وقتي روي دست‌هاي چمباتمه زدة روي ميز، فرود مي‌آمد و همان‌طور ساكن و بي‌تفاوت خيره به ديوار باقي مي‌ماند. خاطرات كودكي‌اش را، شيطنت‌ها و شادي‌هاي عجيب و غريبش را دوست داشتيم. وقتي روز تولدش، تابلو دست مي‌گرفت و در شهر مي‌چرخيد و هديه جمع مي‌كرد، از جسارتش خوشمان مي‌آمد و نمي‌فهميديم كه چرا، با آن جسارت، به اين روز افتاده است. چرا روزهايش با هم مو نمي‌زند و فقط تقويم روي ديوار، رفتنشان را نشان مي‌دهد. چرا، اين‌قدر مبهوت و بي‌تعلق و لخت است. مي‌خنديديم و اين را هم به قصه‌هايي كه نمي‌‌دانستيم، اضافه مي‌كرديم.
بچه بوديم. كارتون‌هايمان پر بود از قهرمان‌ها يا ضد قهرمان‌هايي كه با استعدادهاي خاصشان، كسي را به دردسر مي‌انداختند يا از دردسر نجات مي‌دادند. كثيف مي‌كردند، خراب مي‌كردند، اسير مي‌كردند، درست مي‌كردند، تميز مي‌‌كردند، آزاد مي‌كردند، و اين‌ها. همه پر از «فعل» بود. پر از جست‌ و خيزهاي بي‌قيد و آزاد. پر از ماجراهايي كه هيچ روزمرگي و تكراري مقابلشان دوام نمي‌آورد. اما رابرت، هيچ استعداد عجيبي نداشت. حتي گاه و بي‌‌گاه، سكسكه هم نمي‌كرد. تنها آرزويش «نبودن» بود. «بزرگ» نبودن، «جدي» و «مسؤول» و «مجبور» نبودن. «يكنواخت» و «تكراري» و «روزمره» نبودن. و براي رسيدن به اين آرزو، فقط حافظه و خيالش را داشت، كه سوارشان شود و از بزرگسالي به قلمرو آزاد و بي‌قيد كودكي فرار كند. رابرت، بيشتر از واتو واتو و بارباپاپا و بالتازار به ما شبيه بود و اين، آن موقع لابه‌لاي شاخه‌هاي درخت آرزوها به چشم نمي‌آمد. بزرگ شده‌ايم. بي‌آن‌كه تب مالت يا سرطان بگيريم، با 32 دندان نيم بند، بزرگ شده‌ايم. مدت‌هاست كه اختيار بستني و ساندويچ و پشمك دست خودمان است، جايي كه درس مي‌خوانيم يا كار مي‌كنيم، به تميزي اتاق رابرت نيست، اما كراواتمان هم توي سوپ نمي‌رود. از آن درخت پرپشت، جز يك تنه و دو سه شاخة نازك‌تر (كه سنگيني گاه‌گاهمان را به زور تحمل مي‌كنند) چيزي نمانده است. قصه‌ها، چه خوب، چه بد، بي‌دخالت بستني يا امتحان، عمرشان به ساعت كه هيچ، به دقيقه هم نمي‌رسد. ميان اين بي‌ماجرايي، گاهي دور هم جمع مي‌شويم. قصة تازه‌اي براي تعريف كردن پيدا نمي‌كنيم. ساكت مي‌مانيم. در سكوت به قيافه‌هاي همديگر نگاه مي‌كنيم و بعد با اولين بهانه، به خاطرات كودكي‌مان هجوم مي‌بريم.

نگاهی متفاوت بر جشنواره ((زجرواره))

2009-02-16T23:36:00.004+03:30

هنر " نه " گفتن !

از : ایراندخت دل آگاه

هرساله درست در نیمه زمستانی که از سی سال پیش آغاز شد و بیداران و هشیاران ، به حق بر آن نام " دهه زجر " نهادند ، میلیاردها تومان پول بی زبان این مردم گرفتار و در بند روضه خوان ها ، به تالاب فریبکاری می ریزد .
میلیاردها تومانی که هزینه می شود تا مردم برای برپا شدن خیمه سیاهی و تاریکی جشن بگیرند و پایکوبی کنند و از یاد ببرند که در پس این خیمه قرون وسطایی " روز " مدت هاست که گسترده شده و مردم جهان در کار توسعه و پیشرفت اند .
آری میلیاردها هزینه می شود تا مردم ندانند " نه وقت خواب است " !
یکی از ترفندهای همیشگی این رژیم تباهی گستر ، به راه انداختن خیمه شب بازی هایی تحت عنوان " جشنواره " است . جشنواره هایی که به راستی زیبنده نام " زجر واره " اند . سد البته هم مهمترین شان همین " زجرواره فیلم " است . مراسمی که بودجه ای میلیاردی را به خود اختصاص می دهد که جهانیان نپندارند ، " حوزوی " ها و " حوزوی اندیشان " از هنر هفتم بی بهره اند و چیزی در باره هنرهای مدرن سرشان نمی شود .
این است که با بودجه های کلان ، فیلم می سازند و با بوق و کرنا به معرض نمایش می گذارند .
کوتاه سخن این که نویسنده این نوشته هم یکی از بینندگان دو تا از فیلم های بخش " مسابقه " بود ؛ و اگر نبود گلایه های کسی مانند " عزت الله انتظامی " هرگز دست به نوشتن نمی برد . چرا که حضور در سالن های سینمای رژیمی که کودکان اش شب را در خیابان به سر می برند ، و مردان اش خوراک را در میان سطل های زباله شهرداری جست و جو می کنند و زنان اش در جایی دیگر ( ! ) اصلا موجب سربلندی نیست ؛ و اگر پاره ای ضرورت های " ناگفتنی " نبود ، نه تنها نمی بایست رفت که نمی بایست درباره اش سخن گفت . ولی از یاد نبریم که اماکنی چون لابی سینماها می تواند محل امنی باشد برای رد و بدل کردن اوراق نباید ( ! ) و سخنان در گوشی ! همان سخنانی که برایش میلیون ها دلار خرج کرده اند تا " شنود " شوند و از این رو ، نمی توان در تلفن ها گفت !
به هر روی ، دیدن این فیلم ها هم خالی از سود نبود . چرا که می شود درباره سخنان کسانی چون آقای " امیر انتظامی " - که عمری را در راه " اعتلای سینمای حکومت اسلامی " ( ! ) کوشیده اند – به داوری درست نشست و از سوی دیگر دید که کار " هنر اسلامی " به کجاها کشیده شده است و آیا پس از سی سال می توان ذره ای به هنرمند " مردمی " امید بست ؟
این هنرمند " اسلام پناه " سخت رنجیده است از دست اندرکاران سینمایی وزارت ارشاد که چرا " تحسین و ستایش " اش را ملاخور کرده اند ! بماند که سی سال است از گذر بازیگری برای رژیمی ننگ آور جایزه ها برده اند و در مثلا فستیوال ها و سمینارها و گردهمایی ها ی حکومتی ( ! ) هم تحسین شده اند .
مگر بنا بود ، ملاخور نشود ؟ یکی نیست به این هنرمندان بگوید سی سال است ذهن این مردم ملاخور شده ، آن هم توسط کسانی چون شما که خواسته و ناخواسته " عمله ظلم " بوده اید !
گلایه چرا ؟ از کی و از چی ؟ از همانانی که مویتان را در آسیاب شان سپید کرده اید ؟ هنر که آهنگری و خیاطی و آرایشگری نیست که بفرمایید هر چه کردیم و هر چه شد برای مردم بود . هنر مهمترین ابزار در اختیار حکومت هاست . و وای بر هنرمندی که در خدمت حکومتی ستمگر باشد ! چرا که هنر دقیقا و از نزدیک با ذهن و اندیشه آدمیان پیوند دارد ؛ آن هم پیوندی ریشه دار . هنر نسل امروز را به حرکت می کشاند یا از جنبش وامی دارد و ذهن نسل های آینده را می سازد .
بگذریم .
خوبست پیش از پرداختن به سخنان این " بازیگر حکومت اسلامی " ، به نکاتی چند هم اشاره شود. از جمله این که مانند هر سال ، بلیط ها را به رایگان به نورچشمی ها – گیریم نورچشمی های درجه دو - واگذار کرده اند . هم آنانی که " یقه پیراهنشان را مدل " ولایتی " می نامند و همسران مکرمه شان ، زیر چادر سیاه ، روسری گل منگلی به سر می کنند و صد البته برای آن که از قافله مدل های " فشن " غربی عقب نمانند ، کفش پاشنه بلند هم می پوشند .
با این همه وقتی وارد سالن نمایش سینما می شوی و فیلم آغاز می شود ، آه از نهادت بر می خیزد . چرا که نیمی از صندلی ها خالی است و تا پایان فیلم هم خالی می ماند و تو دلت می گیرد وقتی می دانی جوانان رشید ایرانی ؛ سر کوچه ها بیکار ایستاده اند و سیگار دود می کنند و از این تفریح حداقلی هم محروم اند . زیرا بلیط ها نه تنها به دستشان نمی رسد که اگر هم در دکه ها عرضه شود ، خارج از توان خرید آن هاست . آخر بلیط های " زجرواره " که یک قران و دو زار نیست . چهار هزار تومان است ، چهار هزار تومان !
آری این تازه آغاز ماجراست . چرا که خود فیلم ها ، حدیث دیگری دارد .
این نویسنده از قضای روزگار یکی از فیلم هایی را که دید با بازیگری همین هنرمند اسلام پناه – آقای انتظامی – بود . همان که نام " زاد بوم " را یدک می کشید . فیلمی صد در صد تبلیغاتی – صد البته در جهت خواست رژیم – و صد در صد گیشه ای . " تبلیغاتی " از آن رو که شعار اصلی اش قانع کردن و کشاندن خود تبعیدی های ایران دوست و ایرانیان گریخته از چنگ روضه خوان ها ، به میهن بود و صد در صد " گیشه ای " ، چون با به کار گیری بازیگرانی چون همین آقای انتظامی و بهرام رادان دیدن فیلم توجیه پذیر شود . ناگفته نماند که دخترکی آلمانی هم که می توانست بی حجاب پیش روی تماشاچی ایرانی لبخند بزند و کرشمه بیاید ، ابزار دیگر گیشه ای ساختن این فیلم است .
فیلم البته آراسته است به نماهای – لوکیشن ها – فرنگی ؛ که جوانانی که قرار است بعدا پس از اکران عمومی فیلم در صف سینما بایستند ، بیشتر مشتاق شوند و در پایان فیلم هم خیلی خود را زیان دیده نپندارند . چون نماها از کشور آلمان و زنان بی حجاب اش است و نمایهای هم از شیخ نشین " دوبی " و آسمانخراش ها و اتومبیل های آنچنانی اش .
من هنوز نمی دانم کسانی چون همین آقای انتظامی که در این فیلم فقط چند صحنه ظاهر شده که میزان فروش را بالا ببرد ، چرا از دست اندرکاران سینمایی این رژیم گلایه دارد ؟ کل این فیلم ها چه دارند و چه به مردم می دهند که چند صحنه شان بدهد و ستایش ها برانگیزد ؟ آیا این هنرمندان زیادی مردمی ( ! ) نمی بینند تصویر زنان در این فیلم ها هنوز هم تصویری سخت ارتجاعی است ؟ آیا در همین فیلم ، باز هم همان زن شاغلی را نمی بینند که با شغل اش کانون خانواده را آسیب رسانده یا آن زنی را که صیغه مردی شده تا آشیانه او را از هم بپاشد یا آن دخترک دردانه ای که چون از شوهر بچه سال اش خیانت دیده ، می رود تا نوزادش را سقط کند و از این دست .
مردان فیلم چطور ؟ چگونه است که فقط همان مردی که در زمان انقلاب پیش روی پدرش ایستاده – پدری که سرهنگ ارتش شاهنشاهی بوده - و از خمینی دفاع کرده و پس از آن بسیجی شده و به جبهه رفته و عکس های یادگاری گرفته و بعد هم به سیاست آلوده شده ، آگاه ترین و دلسوزترین و ... و ... مرد ایرانی تصویر می شود ؟ همان تصویر " اصلاح طلبان " !
البته نه جای گلایه و شگفتی ، که هر چه باشد " زجرواره " است و باید تاب آورد آنچه را هنرمندان و هنرپروران اسلامی به خوردمان می دهند . همچنان که در فیلم " موش " ؛ با هنرمندی " آتیلا پسیانی " هم خون خوردیم و نصفه ونیمه فیلم ، غرولند کنان سالن را ترک گفتیم . این یکی که دیگر " شاهکار " بود . ماجرای ویرانگری های آمریکاییان در عراق و مردم ستم دیده در کشور به زور دموکراسی شده همسایه !
وای برملت گرسنه ای که درآمد سرشار نفت اش برای چنین فیلم هایی هزینه می شود . هنگام تماشای فیلم که با داستان یک خودروی بمب گذاری شده در یکی از خیابان های بغداد آغاز می شود و سپس پای فرمانده آمریکایی ( آتیلا خانپسیانی ) به میان می آید که دستور بازداشت و شکنجه و اعدام رذیلانه عراقیان بیچاره را در زندان ها می دهد ، دنبال می گردد ، با خود می گفتم به راستی قیمت یک انسان چقدر است ؟ آیا همین " آتیلا پسیانی" نمی توانست به پذیرش این نقش پاسخ منفی بدهد ؟
من از حضور آمریکاییان در عراق یا هر کشور دیگر دفاع نمی کنم . اصلا چیززیادی از این حضور و ضرورت های آن نمی دانم که بتوانم به درستی داوری کنم . ولی از بازداشت و آزار و شکنجه مردم خودمان بسیار می دانم ! در جایی که مردم ما در زندان ها به وحشیانه ترین مجازات گرفتارند ، ما چه نیازی داریم زندان های عراق و بیرحمی های سربازان یک کشور دیگر را تصویر کنیم ؟ تازه با این فرض که همه آنچه در بوق های تبلیغاتی این رژیم فساد گستردمیده می شود درست باشد . آیا کسانی که خود را " هنرمند مردمی " می نامند نباید پس از سی سال مرگ و ننگ و بدنامی ، یکبار برای همیشه پیش روی این گونه تبلیغات قد علم کنند و " نه " بگویند ؟ همان کاری که تنی چند از بینندگان این فیلم - از جمله همین نویسنده - انجام داد و در همان پانزده بیست دقیقه نخست فیلم سالن را ترک کرد ؟ این را که می شود انجام داد !
سینما و به طور کل هنر و همه آنچه یک رژیم دیکتاتوری خونریز به آن می پردازد نمی تواند جز همین باشد ، ولی آیا ما مردمی که زیر چرخ دنده ستمگری ها مانده ایم ، هنر " نه گفتن " را هم نداریم ؟ همان کاری که در هنگامه انتخابات هم باید انجام داد و پای صندوق ها نرفت ! این کارها که از ما ساخته است !
" تحریم " تنها راه به زیر کشاندن این رژیم است . رفتاری که باید از درون صورت گیرد . ما باید به هر آنچه روضه خوان های با عمامه و بی عمامه می کوشند به خورد روحمان دهند ، نه بگوییم . برای رهایی چاره ای نیست ، یک جا باید ایستاد !

سادگی

2009-02-04T02:41:00.002+03:30

وقتی چیزی را گم میکنیم سادترین اتفاقها میتواند پاسخ ما باشد.

بچه ای را دیدم که پس از چند بار تلاش بیهوده برای بالا کشیدن مخاط بینی از آستینش استفاده کرد.

بی سانسور

2009-02-03T15:22:00.011+03:30

یک روزی دوست داشتم یک آزمایشگاه داشتم با تمام امکانات تا بتوانم تمام وقتم را مطالعه و تحقیق کنم.یک روزی دوست داشتم روی طرحهایم آنقدر کار کنم تا بتوانم جایزه نوبل را بگیرم.یک روزی دوست داشتم یک لباس غواصی بگیرم و ساعتها زیر آب بی آنکه مزاحم باشم ناظر باشم بی نظر.یک روزی دوست داشتم....

من یک انسانم با همه ی آرزوهایم , غرایزم , آرمانهایم , ایدئالهایم.من حتی میتوانم روزی یک انسان را بکشم یا یک جاندار.

من هم یک انسانم که گاهی متنفر میشوم , خشمگین , غمگین , شاد ...

من هم گاهی دوست دارم بهترین شرایط مالی را داشته باشم.قدرت , شهرت و همه ی آنچه را که یک انسان میتواند بخواهد.

دوست داشتم میتوانستم خود را بفریبم.نه فریب نه , چرا که شاید آنچه را که من فریب میدانم حقیقتی درست باشد.

کم کم همه چیز رنگ میبازد به هر آنچه که دست میزنی پودر میشود.

روزی اصولی را برای خود ساختم که اگر آنها تمام سهم های به ظاهر شاد زندگیم را بگیرند باکی نیست.

همیشه حتی اگر در نهایت دقت هم باشیم خود را میپیچانیم در ورای همه ی این پیچشها اصولهایی هستند که هیچ گاه تغییر نمیکند.اصولهایی که به ما میفهمانند چه میخواهیم.

شاید دیدن راه رفتن یک سرگین غلطان آنقدر مرا شاد کند که داشتن بهترین امکانات نه.

شاید باید تمام تخصصهایم را کنار گذارم شاید از خانواده جدا شوم شاید داخل یک رستوران کار بگیرم شاید به صلیب سرخ یا امداد گران بدون مرز بپیوندم.حتی از اینکه احساس کنم میخواهم مفید باشم حالم بهم میخورد.حتی رضایت نیز حالم را بهم میزند.از اینکه دارم رها میشوم احساس خوبی دارم و از اینکه احساس خوبی داشته باشم حالم بهم میخورد.

شاید زیاد خوابیده ام یا نخوابیده ام , شاید غذا زیاد خورده ام یا شاید نخورده ام , شاید غمگین هستم شاید شاد , شاد خسته. اندیشه هایی هست که با تمام احوالاتم تغییر نمیکنند و میدانم کدام موسیقی ترنم مرا, تنها مرا مینوازد.

هنوز میبایست رنگ ببازند و رنگ ببازم. هنوز میبایست یاد بگیرم که بی واژه معنا باشم.هنوز میبایست یاد بگیرم .هنوز بی آنکه باشم میگویم.هنوزبیش از آنچه را که باید , برای از دست دادن دارم.

سوالی از خود

2009-02-03T15:05:00.002+03:30

مدتی پیش از چند نفر پرسیدم که اگر شخصی را دوست داشته باشند و آن شخص در رابطه با شخص سومی دچار خطایی شود که قطعیت آن معلوم و واضح باشد چگونه برخورد میکنند؟ ویا واکنششان چگونه خواهد بود؟ با این توضیح که شخص سوم غریبه یا نا آشناست.

این سوال فرض محال نیست بلکه دائما در حال اتفاق افتادن است.

پاسخی که کم و بیش از همه ی آنها شنیدم در این حدود خلاصه میشد که واکنششان به مقدار دوست داشتنشان بستگی دارد.

اگر شما در برابر آن قرار بگیرید چه پاسخی به خود میدهید؟

تلاشی برای بازنگری

2009-02-03T03:09:00.010+03:30

برای چشمی که نمی بیند فرقی بین نگاهها نیست برای گوشی که نمی شنود فرقی بین صداها نیست و ........

داخل فیلمی به اسم heat یک صحنه هست که شهر نیویورک را از دور نشان میدهد بعد کم کم دوربین نزدیک میشه آنقدر نزدیک که گوشه ی یک کوچه ی تاریک تمام کادر دوربین را پر میکند در آنجا اتفاقی در حال به وقوع پیوستن است.

وقتی نزدیک شوی متوجه میشی در هر گوشه ی دنیا , در این نزدیکی , شاید چند متر آنسوتر یا شاید زیر پاهایمان اتفاقی دارد می افتد.

تولد , زندگی , پدر , مادر , دوست , خانواده ,عشق , ازدواج , فرزند , تعهد , کار , جامعه , فقر .... و مرگ . اینها همه کلماتی هستند که بارها و بارها شنیده ایم معنایش را میدانیم یا حداقل ادعا میکنیم که میدانیم. برای همه یشان چارچوبهایی داریم و فکر میکنیم این شناخت کمک میکند که در مواجهه با آنها هراسان یا شگفت زده نشویم.

تنها کافیه یک دوربین یک اتفاق را بزرگ جلوی چشمانمان قرار دهد آنوقت همه میگوییم وای... مگر میشه؟

حتما باید یک دوربین زندگیمان را به ما نشان دهد تا بعد بگوییم وای ..اون کجا بود که من ندیدم؟

آری ما به غیر از آنچه را که میخواهیم دگر را نمیبینیم , نمیشنویم , لمس نمیکنیم , نمیچشیم , نمیبوییم و در انتها نمیفهمیم.

اگر کسی بارها برایمان صحبت کند گویی که نشنیدیم کافیست آنرا ضبط کند و به ما دهد.

اگر کسی بزرگترین گذشتها و لطفها را در حقمان کند نمیبینیم کافیست به ما بگوید دوستت دارم.

انسانهای کد گذاری شده ,علامت گذاری شده , تیپها.

خوب من الان جزو کدام تیپ به حساب میام؟؟ وبلاگ نویس از همه جا بی خبر..یا وبلاگ نویس پای گود نشسته میگه لنگش کن.شاید هم گرسنگی نکشیدم تا این حرفها از یادم برود.حرف شما صحیح آیا حرف من نا صحیح؟

حتما باید فلان خواننده ی مورد علاقه یمان برای کاهش مثلا فقر کنسرت بذاره تا یادمان بیاد که .....

صحبت سر کور بودن و کر بودنمان برای فهمیدن دروغین و غیر واقعی بودن همه ی آن ارزشها,خویها,زیباها و اهدافیست که ما را از زندگی واقعی جدا کرده اند.

شاید بهتر باشد حداقل اندکی حواسمان را بدون پیش فرض رها کنیم تا بفهمیم که چه مقدار در توهم زندگی میکنیم.

.................................

خود سانسوری داره خفم میکنه.

1>n

2009-01-11T18:27:00.005+03:30

تا اطلاع بعدی تعطیل میباشم.

گاهی به تک بعدی بودن نیاز دارم.

این عکس هم به این دلیل گذاشتم که بودنش ایجاد این پست را توجیح میکنه.

واقعا زیباست....

(روی عکس کلیک کنید تا با کیفیت آنرا دریافت کنید.ضمنا این کهکشان آندرومداست)

بدون شرح

2008-12-23T00:49:00.002+03:30

این عکس را سالها پیش ذخیره کردم از ذکر ماخذ معذورم.

سراب

2008-12-12T18:08:00.010+03:30

در پوسته های تو در توی خویش می خزی
بی هیچ دریچه ای به برون
همه چیز در ثبات و آرامش
چه بی نقصییه مسخ کننده ای
کدام خسته پاییست مدهوش نشود و بار سفر به زیر نیفکند
* * *
.....حال کدام دانایی جذبه ای نقش خواهد کرد کاملتر از این واحه ؟

ریچارد داوکینز

2008-12-07T18:54:00.010+03:30

کنترل حجم بالای اطلاعات آنقدر وقت انسان را میگیرد که فرصت استفاده ی آنها را از دست میدهیم.

گاهی اینترنت آفلاین را روی سیستمم فعال میکنم و بعد از بیست و چهار ساعت , حجم اطلاعاتی حدود پنج تا ده گیگابایت داخل کامپیوترم دانلود میشود.

داخل این اطلاعات همه گونه فرمت میتوان یافت.چون دسته بندی و انتخاب فایلهای مفید زمان زیادی میخواهد بندرت دانلود را فعال میکنم.

چند روز پیش فرصتی شد تا مقداری از آنها را دسته بندی کنم که به کتابی به زبان فارسی بنام پندار خدا برخورد کردم.این کتاب از ریچارد داوکینز توسط (ا.فرزام) ترجمه شده است.

.......................................................

جمله ی ابتدای کتاب:

"آيا برای اينکه ببينيم باغ زيباست بايد باور کنيم که پريانی هم ته باغ هستند؟" (داگلاس آدامز)

........................................................

بخشی از آن:

"دين ايده های خاصی در بطن خود دارد که مقدسات، يا محرمات يا مانند آن ناميده می شوند. و معنای مقدس و محرم بودن شان اين است که شما نبايد يک کلمه حرف بد در مورد اين ايده ها يا انگاره ها بزنيد . مبادا چنين کنيد! چرا نبايد؟ چون که نبايد. اگر کسی به حزبی رأی دهد که شما مخالف آن هستيد، تا می توانيد به او انتقاد کنيد، بی آن که کسی برنجد. اگر کسی فکر می کند که ماليات بايد کم يا زياد شود شما آزاديد که نظرش را به چالش بگيريد. اما وقتی نوبت باورهای دينی می رسد، اگر کسی بگويد به لحاظ شرعی "من نبايد يکشنبه ها چراغی روشن کنم"، شما صرفاً بايد بگويید "به اعتقادتان احترام می گذارم."
چرا بايد حمايت از حزب کارگر يا محافظه کار، جمهوريخواه يا دموکرات، اين يا آن مدل اقتصادی، يامکينتاش به جای ويندوز مجاز باشد، اما داشتن عقايدی در مورد آغاز جهان، درباره ی خلقت جهان،نه؟... چون اين چيزها مقدسات هستند؟ ... ما عادت کرده ايم که ايده های دينی را به چالش نگيريم اماخيلی جالب است که وقتی ريچارد[داوکينز] چنين می کند چه بلوايی به پا می شود! تا بحث دين پيش میآيد همه از کوره در می روند چون شما مجاز به صحبت درباره ی امور دينی نيستيد. اما وقتی که عاقلانه به موضوع بنگريد می بينيد که امتناع از بحث آزاد درباره ی موضوعات دينی هيچ دليلی ندارد جز اينکه ما يک جورهايی بين خودمان توافق کرده ايم که نبايد باب بحث از دين را گشود.
........................................................

لینک دانلود این کتاب

http://www.megaupload.com/?d=VN6X8R5V

دلتنگی

2008-12-06T23:28:00.009+03:30

گاهی هیچ چیز به اندازه ی یک شعر انسان را آرام نمیکند.

غزل نویی از محمد علی بهمنی در کتاب شاعر شنیدنیست

.......................................................

خورشیدم و شهاب قبولم نمیکند سیمرغم و عقاب قبولم نمیکند

عریانترم ز شیشه و مطلوب سنگسار این شهر بی نقاب قبولم نمیکند

ای روح بی قرار چه با طالعت گذشت عکسی شدم که قاب قبولم نمیکند

این چندمین شب است که بیدار مانده ام آنگونه ام که خواب قبولم نمیکند

بی تاب از تو گفتنم-آوخ که قرنهاست آن لحظه های ناب قبولم نمیکند

گفتم که با خیال دلی خوش کنم ولی با این عطش سراب قبولم نمیکند

بی سایه تر ز خویش حضوری ندیده ام حق دارد آفتاب قبولم نمیکند

خارج از محدوده

2008-11-30T21:49:00.014+03:30

دیشب فیلمی درباره ی عمرخیام تماشا کردم که بازی و ساختار ضعیفی داشت.نمی توان بیش از این توقع داشت. برای ایرانیان خارج از ایران همین مقدار هم قابل قبول است.

آنچه که بیش از همه مورد توجه من قرار گرفت این بود که فیلم در رابطه با عمر خیام شخصیت مورد علاقه ی من بود کسی که براستی خرد را سر لوحه ی زندگی قرار داد.

انسانها برداشت متفاوتی از خرد دارند اما آنچه که مد نظر من است آن نیست که زائیده ی اندیشه باشد خرد ارتباطی به پیدایش موجودی بنام انسان ندارد و در کل جزئیات عالم مستتر است. تنها زمانی که انسان از آن استفاده میکند علم ,تکنولوژی,هنر,معرفت و اخلاقیات شکل میگیرد.

من بی میه ناب زیستن نتوانم بی باده کشید بار تن نتوانم

من بنده ی آن دمم که ساقی گوید یک جام دگر بگیرو من نتوانم (خیام)

این اواخر چند موضوع باعث شد که یاد یکی از دست نوشته هایم بیافتم.

.......................................................................

ساقی پیاله ای دیگر بده

مرا اندیشه ایست در ذهن که حضور را توان فهم آن نیست

چگونه میتوان عاشقانه زیست وقتی که هنوز میترسیم یکدیگر را در آغوش کشیم

آنجا که آغوش سخن می گوید واژه بی معناست

ساقی پیاله ای دیگر بده

خواهم که هر تکه از قضاوتم اسیر پیاله ای شود

آنجا که فهمیدن وجود دارد قضاوت بی معناست

ساقی پیاله ای دیگر بده

باور دارم آن موسیقی را که کائنات را به رقص آورد

بیا با هم برقصیم دیگر چه فرق میکند تو که هستی یا من که هستم

ساقی پیاله ای دیگر بده

به گرد خویش میچرخم

زمین و آسمان و هر آنچه که اطرافم است در هم فرو میروند

رنگارنگ بی آنکه رنگی دیده شود

ساقی پیاله ای دیگر بده

من عاشق به پیاله ی آخرم

وحشی و زیبا

2008-11-21T23:12:00.009+03:30

از میان شبکه های تلویزیونی که در داخل ایران پخش میشوند تنها , شبکه ی چهاراست که برنامه های مفیدی دارد.
اگر اشتباه نکنم در اولین سال راه اندازی ,مستند شاعرانه ای از این شبکه پخش شد با نام وحشی و زیبا اثر فردریک روسیف که بسیار زیبا بود.
ساختار این مستند که به حیات وحش می پردازد با مستندهایی ازاین دست متفاوت است.
در طول فیلم از اشعار نویسندگان بزرگی استفاده شده که به درک معنایی آن کمک بسیاری کرده است.یکی از این اشعار اثر گی دو موپاسان نویسنده ی فرانسویست که میتوانید اطلاعات تقریبا کاملی از این نویسنده را از لینک زیر بدست آورید.
http://www.khabgard.com/adab/lib/horla.htm

شعری از این نویسنده در مستند وحشی و زیبا:

من آسمان را دوست دارم مثل یک اقیانوس
جنگلها را مثل یک گرگ فراری
صخره ها را مثل یک بز کوهی
علفهای درهم را برای دویدن در آنها مثل یک اسب
آب زلال را برای شنا در آن مثل یک ماهی
من عشق به حیوانات را دوست دارم
عشق مظلوم
هر چه که حیات دارد
هر چه که رشد میکند
هر چه را که انسان میبیند
دوست دارم

آرزوی ساکنین خیابان ما

2008-11-12T22:01:00.015+03:30

گاهی حراجی های خیابان انقلاب برای ما جماعت اهل کتاب و بی پول بد نیست.سالها پیش در پستوی یکی از این حراجیها کتابی نظرم را جلب کرد که با مبلغ دویست تومان توانستم آنرا بدست بیاورم.نام کتاب طبق مقررات , مجموعه ای از داستانهای عزیز نسین بود که توسط رضا همراه ترجمه شده است.متاسفانه صفحاتی از آن کم بود.اما همین مقدار بگویم که حداقل چهل سال پیش منتشر شده است.

اینهم اطلاعاتی درباره نویسنده که ماخذ آن سایت ویکیپدیاست.

عَزیز نَسین (۲۰ دسامبر ۱۹۱۵- ۶ ژوئیه ۱۹۹۵) نویسنده و طنزنویس ترکیه است. نام او به هنگام تولد مَحمَت نُصرَت بوده‌است.
پس از خدمت افسری حرفه‌ای، نسین سردبیری شماری گاهنامه‌ طنز را عهده‌دار شد. دیدگاه‌های سیاسی او منجر به چند بار به زندان رفتن شد. بسیاری از آثار نسین به هجو دیوان‌سالاری و نابرابری‌های اقتصادی در جامعهٔ وقت ترکیه اختصاص دارند. آثار او به افزون از ۳۰ زبان گوناگون ترجمه شده‌اند. بسیاری از داستان‌های کوتاه او را ثمین باغچه‌بان، احمد شاملو، رضا همراه و صمد بهرنگی به فارسی ترجمه کرده‌اند.
در سال‌های پایانی زندگی، عزیز نسین به مبارزهٔ روزافزون با آن‌چه نادانی و افراطی‌گری دینی می‌خواند پرداخت. او به آزادی بیان و حق انتقاد بدون چشم‌پوشی از اسلام معتقد بود. بعد از فتوای آیت‌الله خمینی برای قتل سلمان رشدی، نسین ترجمهٔ کتاب آیات شیطانی را آغاز کرد. این مهم منجر به مورد هدف قرار گرفتن وی از سوی گروه‌های افراطی اسلامی شد. در ۱۹۹۳ افرادی هتل محل استراحت او را در شهر سیواس آتش زدند و سبب مرگ ۳۷ نفر شدند. خود نسین از این جریان جان سالم بدر برد.

...................................................

یکی از داستانهای کوتاه این نویسنده با نام آرزوی ساکنین خیابان ما

...................................................

هیچکس به قدر ساکنین خیابان ما عاشق انتخابات نیست...تنها آروزی ساکنین خیابان ما اینست که انتخابات بجای چهار سال یکمرتبه هر روز انجام بگیره.

خیال نکنید ما خودمان نماینده ای داریم!! یا فکر میکنیم , ممکنست آنها برای ما کاری انجام بدهند؟ نه...همچین چیزی نیست.ساکنین خیابان ما هیچوقت تو این خط ها نیستند.

شاید هم گمان می کنید انتخابات برای ما استفاده ای دارد و پول و پله ای گیر ما میاید!؟ اینهم نیست..ساکنین خیابان ما اهل حق و حساب گرفتن و سور خوردن نیستند.اصلا تا بحال ما روی هیچکدام از نماینده ها را ندیدیم تا چه رسد باینکه ما را داخل آدم حساب کنند و بما حق و حساب بدهند.

راستش نماینده ها هم زیاد تقسیر ندارند وضع خیابان ما طوریست که آنها نمیتوانند اینجا تشریف بیاورند! اتومبیل های لوکس آنها که سهله کامیون های باری هم بزحمت میتوانند از میان گل و لای و دست اندازهای خیابان ما سالم بگذرند.

در شهرهای بزرگ خیابانی مثل خیابان ما وجود نداره,چکار کنیم؟خیابان ما اینطوراست خود ما هم زیاد ناراضی نیستیم! چون اگر وضع خیابان ما بهتر از این بود , با خانه هایی که ما توش ساختیم و با وسایل زندگی که ما داریم جور در نمیامد.

مدتهاست که به این وضع عادت کردیم .هیچ آرزویی هم نداریم جز اینکه انتخابات هر روز یا لااقل هفته ای یکبار تکرار بشه!

شما ممکنست بگویید ساکنین خیابان ما دیوانه اند اما اینهم درست نیست.

ساکنین خیابان ما تا خرخره شان بدهکارند. به بقال , به قصاب , به نانوا , کرایه خانه که اصلا به حساب نمیاد.خیلی کم خانواده ای اجاره خانه اش را تا آخر ما میپردازه.یعنی ندارند که بدهند بهمین جهت هر شب در خیابان ما بین مستاجرها و صاحبخانه ها دعوا و سروصدا راه می افته و هر روز لااقل سیصد , چهارصد نفر اسباب و اثاثیه روی کولشان از این خانه به آن خانه دنبال اتاق خالی میگردند.

ساکنین خیابان ما با کلاغها بیدار میشوند و تا ظهر با یکدیگر بگو مگو دارند که به کی باید داد و از کی باید گرفت.

از صبح تا عصر مادرها بچه هایشان را کتک میزنند.

میگویند جنگ بین المللی تمام شده ولی در خیابان ما هیچوقت جنگ قطع نمیشود وقتی هم مردها سر کارند زنها با هم مشاجره می کنند و از غروب که شوهرها بخانه بر میگردند دعوای زن و شوهر ها شروع میشود.

خیال میکنید این دعواها سر چیه؟! یک مقدارش راجع به کم و زیاد زندگیشان است و یک قسمتش هم مربوط به همین است که چرا انتخابات چهار سال یکمرتبه انجام میگیره!

لابد خیلی دلتان میخواهد بفهمید چرا اینقدر ما دلمون میخواهد انتخابات هر روز تجدید بشود! علتش اینست که در سر تا سر خیابان ما سه چهار تا پایه چراغ سیمانی وجود داره . البته اینها اسمشان تیر چراغ است چون نه حباب دارند , نه لامپ که روشن شوند , فقط اسباب بازی خوبی برای بچه ها هستند.

از صبح تا عصر چهل , پنجاه تا بچه پای هر تیر چراغ جمع میشوند و به نوبت از این تیرها بالا میروند و پائین میایند.روزی نیست که ده پانزده نفر سرشان نشکند و دست و پایشان در نرود.

این پایه ها را چه وقت تو خیابان ما نصب کرده اند؟..؟ ماها یادمان نیست.پیرمردهای قدیمی , آنها که یک پاشون لب گوره میگویند ((وقتی مشروطه اعلام شد و شهر را چراغانی کردند این پایه های سیمانی را هم تو خیابان ما کار گذاشتن و فقط یکهفته روشن بود.))

چند وقت یکبار هم که انتخابات شروع میشه مامورین شهرداری با عجله لامپ و حباب روی پایه ها نصب میکنند و دو سه روزی چراغها روشن میشه ولی فردای انتخابات لامپها را در میاورند و میبرند!

حالا فهمیدید چرا ساکنین خیابان ما آرزوی تجدید انتخابات را دارند؟! چون تنها در آنموقع است که چراغ خیابان ما روشن می شود.

برداشت

2008-11-07T22:23:00.009+03:30

وقتی وارد دنیای نت میشوی با همه گونه از احساسها و اندیشه ها برخورد میکنی. گونه ای تو را شاد و دیگری تو را غمگین میسازد دنیایی پر از حقیقتها و نا حقیقتها , پر از ضرورتها وغیر ضرورتها , دنیایی که بدرستی نمایی از کلونی انسانیست.

امروز شاهد مطلبی درباره اعدام بودم که صفت زیبا برای آن به کار برده شده بود و..و...و....

با آنکه میدانستم اما باورم نمیشد که انسانهایی هستند که اینگونه می اندیشند.یاد کلمه قصاص و قانون کشورم افتادم یاد نوجوانانی که در زندان انتظار میکشند تا به سن اجرای حکم برسند.گاهی درستی آنقدر بدیهی و شفافه که درک غیر آن نا ممکن میشود.

همچنان که به موضوعات مرتبط فکر میکردم یاد چند فیلم افتادم که دیدنشان تاثیر گذار بود.

فیلم اول بنام زندگی دیوید گیل(The Life of David Gale) به گارگردانی آلن پارکر(Alan Parker) و بازی کیوین اسپیسی(Kevin Spacey) درباره تلاش انسانهایست که سعی دارند تا مجازات اعدام را در قانون تغییر دهند.

فیلم دوم بنام 88 دقیقه (88 Minutes) به گارگردانی جان اونت (Jon Avnet) و بازی آل پاچینو (Al Pacino) به این موضوع میپردازد که آیا قصاص کسی که یکی از عزیزترینهای ما را کشته در به آرامش رسیدن ما نقش خواهد داشت.

فیلم سوم کی پکس (K-PAX) به کارگردانی لین سافتلی (Iain Softley) و بازی خوب کیوین اسپیسی (Kevin Spacey) البته این فیلم زیاد به موضوعات مطرح شده ارتباط ندارد اما پلانی دارد که کم و بیش در این راستاست.

این فیلم آنقدر زیباست که تصمیم گرفتم دیالوگ این پلان را بنویسم.

پروت (Kevin Spacey) کسیست که ادعا دارد از سیاره ای بنام کی پکس آمده و در همان ابتدای فیلم توسط پلیس دستگیر و به آسایشگاه روانی منتقل میشود.در این پلان , مارک(Jeff Bridges) روانشناس آنجا در یک اتاق با پروت در حال گفتگوست.

مارک: پروت دوست داری از سیارت برام بگی؟

پروت: تو چی دوست داری بدونی مارک؟

مارک: ...خوب ...تو در کی پکس خانواده داری؟

پروت: در کی پکس وضع اونطور که فکر میکنی نیست در اونجا به مفهوم اینجا خانواده وجود نداره در واقع واحدی بنام خانواده در سیاره ما معنا نداره و در بیشتر سیاره ها

مارک: به عبارت دیگر تو والدینتو نمی شناختی؟

پروت: در کی پکس بچه ها توسط والدین بزرگ نمیشن توسط همست بین همه می گردن و چیز یاد می گیرن

مارک: در کی پکس همسری داری که منتظرت باشه؟

پروت: مارک...مارک...مارک...تو اصلا به حرفهایی که میزنم گوش نمیدی.میدی؟...در کی پکس ازدواج نداریم زنی وجود نداره و یا شوهری...خانواده ای در کار نیست.

مارک: ....که اینطور....خوب... ساختار اجتماعی چی؟ دولت؟

پروت: نه نیازی بهش نیست

مارک: قانون ندارید؟

پروت: نه قانونی نه حاکمی

مارک: بد و خوب رو چطور میفهمید؟

پروت: تمام موجودات جهان بد و خوب رو تشخیص میدن

مارک: اگر کسی کار خلافی مرتکب بشه چی؟...مرتکب قتل یا تجاوزبشه چطور مجازاتش میکنید؟

پروت: بذار یه چیزی بهت بگم مارک...شما انسانها اکثرتون تابع حکم چشم در مقابل چشمید...جان در برابرجان که در اکثر جهان بخاطر احمقانه بودنش معروفه....حتی بودا و مسیح دیدی متفاوت داشتن اما کسی به اونها توجه نداشته حتی بودایی ها و مسیحی ها....شما آدمها جای تعجبه که چطور تا حالا دوام آوردید.

کلوزاپ

2008-11-03T00:24:00.008+03:30

چشم در چشم

پنجه در پنجه

مغلوب جدال هر که باشد...

بازنده ی میدان ماییم.

....................................

.......................................

همه هجوم می آورند

هدفمند و بی ترحم

...و این قضاوت همگان بود.

...................................

.......................................

آزادی معنای ساده ای دارد.

تحمل شویم و تحمیل نکنیم.

بازنگری

2008-10-26T01:49:00.020+03:30

ممکنه شما هر کسی با هر نقطه نظر یا دیدگاهی باشید.میتوانید یک کشاورز ,کارگر,کارمند,وکیل ,نظامی ویا سیاستمدار باشید . اما نمی توانید گروهی را عام و گروهی را روشنفکر خطاب کنید. تنها کافیست دقیق به خودتان نگاه کنید.
اگر برای شما گروهی بنام عوام وجود دارند که چارچوبهای زندگیشان سادست واین شانس را نداشتند که بتوانند گونه ای دیگر باشند باید بگویم عزیز خطا رفتید.

میدانم که حس انسان دوستیتان بیدار شده است.اگر رفتید پرچم عشق , فداکاری و صلح دستتان گرفتید سپس احساس آرامش کردید باید بگویم عزیز خطا رفتید.

اگر جای پاهایتان را روی سرهایشان , عشق را درون قلبهایشان , فداکاری را میان دستانشان و صلح را لابلای همزیستیشان ندیدید باید بگویم عزیز خطا رفتید.

آره عزیز..... خطا رفتیم.

یاد مردهایی می افتم که بوی روشنفکری به مشامشان خورده و پشت سر هم تکرار میکنند ((من همسرم را از هر نظر آزاد گذاشتم)) و فکر میکنند از حقشان گذشت کردند.

آره عزیز اگر سهم اضافه ای توی دستات احساس میکنی بدان جایی اشتباهی شده , بدان عدالت طبیعت کوراست و به همه یک جور نمی بخشد.

اگر خودت را جزو دسته خاصی میدانی بدان قبل از اینکه بخواهی صفتی بدوش کشی ؛ بدهکاری و انسان بدهکار اگر پرداخت ؛ فداکاری و یا بخشش نکرده.

..............................................

همه انسانها به یک مشکل یک جور واکنش نشان نمی دهند.واکنش من به مشکلاتی که درون جامعه میدیدم وبلاگ بود.این شد که شروع کردم و چون مشکل را در نادانستگی میدانستم تصمیم گرفتم بر این موضوع تکیه کنم.

مدتی پیش در یک برنامه علمی نکته ای گفته شد که بیانش به شفاف شدن کلامم کمک میکند.

جالبه که انسانهای نخستین نمی توانستند بدوند و این بخاطر ضعف مغزی یا مشکل جسمی نبوده است بلکه دلیلش بلد نبودن این مهارت بوده. یعنی اگریک نوزاد را در مکانی دور از تمدن گذرایم و فرض کنیم که زنده میماند پس از طی مراحل رشد تقریبا تفاوتی با انسان نخستین نخواهد داشت.(مگر از نظر زیبایی و آموزش پذیری)

تصور کنید درون یک خانواده با نظام ارزشهای چنان و سیستم آموزشی چنین نتیجه نوجوان یا جوانی میشود شبیه من که پس از سالها هنوز به پاکسازی ذهنی مشغولم.

خلاصه شروع کردم اما هر بار میخواستم بنویسم دیالوگ به مونولوگ ؛ کلام به فریاد و ناظر به نظر تبدیل میشد.زمانی هوشیار میشدم که کار از کار گذشته و پرچم انسان دوستی درون دستهایم زار میزد و لایق همان میشدم که گفتم.

مدتها گذشت تازه فهمیدم که میبایست یاد میگرفتم تا یاد دهم ؛ میشنیدم تا بگویم ؛ میخواندم تا خوانده شوم......

آره مشکل جامعه ما ؛ درد مشترک ما ؛ نادانستگیه

متاسفانه کسانی که توانایی و شرایطی داشتند آنقدر مراقبه نداشتند تا متوجه شوند آنچه که توزیع میکنند آب ماندست و گروهی که بزاعتی در بخت نداشتند به گروه اول اعتماد کردند و نوشیدند.نتیجه یک جامعه مسمومه که مزه آب جاری و شیرین را فراموش کرده و به غیراز آنچه که تا کنون خورده به هیچ طعم دیگر اطمینان ندارد.

می بایست به این جامعه بیمار اطمینان کنیم و پیش از آنکه دستمان را بسویش دراز کنیم از روی بام پایین بیاییم

دیدگاه

2008-10-21T22:31:00.004+03:30

چند سال از اولین مطلبی که در وبلاگم نوشتم میگذرد. در تمام این مدت بارها تصمیم گرفتم وبلاگم را به روز کنم اما به دلایل مختلف نشد

زندگی به اندازه کافی چالش زا هست چه برسد به اینکه در ایران متولد شده و در آن زندگی کنی. سالهای زیادی از زندگیت میگذرد بعد متوجه میشوی که بیشتر آن به حاشیه ها گذشته ؛ حاشیه هایی که اصل و اصل هایی که حاشیه شدند در این موقع فقط یک چیز تو را آرام میکند اینکه راه دومی وجود نداشته است

از زندگیم شکایتی ندارم شغلم هم راستا با علایقمه؛ هر وقت دوست دارم کار میکنم,خانواده خوب ,دوستان خوب..... اگر چه گاه گاهی میروید قارچهای غربت,که آنهم با یک شعر؛ یک موسیقی ویا چند ساعت دلسوزی برای خودم حل میشود.نه نه واقعا شکایتی ندارم که اگر این طور باشد گویی به تعداد زیادی از انسانها توهین کردم

میخواهم که حاشیه های اصل نما را دور بریزم و اصل ها را از صنوق کهنه پدربزرگها و مادر بزرگها بیرون بیارم اصل هایی که تمامشان از جنس درد مشترک هستند

صحبت از اون منه نویسنده نیست که خوشبختی برایش ابعاد ساده ای دارد و حاضراست تمام علوم دنیا را زیر و رو کند تا بفهمد چند میلیارد سال پیش چطور شد که اینطور شد و چطور باید باشد که چند میلیارد سال دیگر آنطور شود. صحبت بودن یا نبودن نیست صحبت سر عدالته که طبیعت به آن فقط به دید یک چرخه زیستی نگاه میکند

صبحت سر دغدغه های این منه نویسندست که هر روز با آنها زندگی میکند. صحبت سر دردهای مشترکه

آغاز آشنایی

2005-12-20T23:57:00.000+03:30

من, موجودی زنده از گونه انسان

نه آنقدر ناقص که نپرسم نه آنقدر کامل که بدانم

سعی خواهم کرد مسافری باشم نه آنگونه که گویند از تولد تا به مرگ

مسافری از نادانستگی تا دانستگی

از پیوست تا پیوند

آزاد از هر آنچه که از جنس حقیقت نیست

آزاد از ماوراء , از پاسخ

که پاسخ از جنس خستگیست و مسافر آزاد را خستگی جایز نیست